iam-what-iam

 

ไม่ได้อัพมาห้าร้อยสี่พันชาติได้ ด้วยความขี้เกียจสุดๆๆๆๆ เลยมาลองดูว่าที่ผ่านมาตรูทำอะไรไปบ้าง

ปั่นนิยาย ปิดต้นฉบับ ตบตีกับพี่น้อง เตรียมตัวไปงานแต่งคนรู้จัก ตัดชุด เดินหากระเป๋า เตรียมสวยแบบเท่าที่ทำได้ โดนลอกนิยาย รู้จักกับเด็กเกรียนตัวเป็นๆ ไปงานหนังสือแบบหลืบๆหลบๆ ไปงานแต่งงาน เข้าสนพ.ไปทำสัญญา หาพล็อตนิยายใหม่ หาข้อมูล หาทุกอย่างที่พอคิดได้ ไปทำบุญต่างจังหวัดสมใจ ป่วย ไปนอนโรงพะบาลเล่นๆ ให้หมอเจาะน้ำเกลือสามถุง กลับมานอนพะงาบๆต่อที่บ้าน ปั่นนิยาย...รีเพลย์กลับไปอันแรกใหม่ เย้ย!

อืม มันก็มีอะไรๆให้ทำเหมือนกันแฮะ ที่จริงมีเกล็ดเล็กเกล็ดน้อยอีกยุบยั่บแต่ขี้เกียจเขียนอะ

ไม่ได้นอนโรงพยาบาลมานานมากแล้วจำไม่ได้ว่าเวลาโดนเข็มน้ำเกลือแทงมันสยิ้วกิ้วขนาดไหน เริ่มจากไอแล้วไข้ขึ้นหลังจากนั้นหายใจไม่ได้เพราะน้ำมูกตัน ครบสูตร...เจ็ดโด

แล้วไหนใครว่าไข้เจอหมอจะหายว่ะ ไปนอนหน้าขึ้นผื่นเพราะไข้สูงจนลมพิษเต็มตัว ตอนนั้นเกินเยียวยาจนพยาบาลจับนั่งรถเข็นทันที ต่อรองกับหมอจะไม่แอด สภาพนั้นแกยังจะคิดวัดใจตัวเองอีก (หลังจากนอนวัดใจที่บ้านมาคืนหนึ่ง ไข้ขึ้นลงจนสนุกทุกชั่วโมง มันส์จริงๆประสบการณ์เฉียดเนี่ย นอนตัวสั่นๆๆๆใกล้ตายอย่างสนุก)

"งั้นเดี๋ยวหมอมานะครับ ไปตัดสินใจกับที่บ้านดู" (สภาพอีนี่ไม่น่าไว้วางใจ หรือไม่หมอก็รังเกียจอย่างแรง)

ห้านาทีผ่านไป.........หมอกลับมาผงะไปสามวิ กรูว่าแล้ว ไข้มันขึ้นไปอีกต่อหน้าหมออย่างกล้ามาก หมอเลยจับแอดมันเลยล่ะกันกลัวตายในห้องฉุกเฉิน ไอ้พีนอนหน้าแดงทั้งผื่นทั้งไข้บอกจะทำอะไรก็ทำเตอะกรูไม่ไหวแล้ว

แอดมิท ตอนเที่ยงคืน...อืม นอนห้องสองคน..เตียงข้างๆจะลุกมาตบกะบาลไหมว่ะ ตอนนั้นตบไปก็ไม่เจ็บเพราะไข้ขึ้นจนเบลอ แต่มีการต่อรองกับหมอที่มาว่า ขอยาแก้ไข้ก่อน ปะเดี๋ยวจะไม่มีแรงออกจากโรงบาล ดีไม่ดีอาจจะไม่มีชีวิตด้วย

จะตรวจอะไรก็ตรวจแต่กรูขอยาก่อนนนนนนนแล้วค่อยถามต่อได้ไหมก้าบ กินเสร็จน็อคอ็อก เช้ามาเตียงเปียกโชกเพราะเหงื่อแตก(นอนห่มผ้าสองชั้นทั้งคืน)

นอนสองคืนสองวัน...อัดน้ำเกลือไปสามถุง เข้าห้องน้ำแทบทุกชั่วโมง...กินข้าวต้มตลอดสามมื้อ...โดนจับแก้ผ้าเช็ดตัวจนเห็นหมดแย้ว... ได้พักชั้นเดียวกับเด็กอ่อนแต่ไม่มีเด็กให้ดู อันนี้เคืองโว้ย ที่ฮากว่า ตอนลากน้ำเกลือครืดๆเจอคุณแม่เตรียมคลอดมาเข้าใจว่าตรูมาคลอด เอ่ม..ถ้าไม่เกรงใจว่าป่วยกับเห็นว่าเข้าใจผิด มีการเอาสายน้ำเกลือพันคอยัดรูจมูกตัวเองกันตรงนั้นแน่

สุดท้ายออกมาแล้วฮับ..แล้วมานั่งปั่นแปะนิยายต่อไป

พอออกมาก็เจอเรื่องที่กำลังมันส์สนั่นลั่นโลกต่อเลย แถมเจ้าพีก็พอรู้จักกันทั้งสองฝ่าย ไม่เข้าข้างใคร แต่แค่..

.....ช่วยคืนเสื้อด้วย.....

ไม่งั้นกรูจะตามไปเผาบ้านนนนนนนน คนอื่นเขาเรื่องเงินแต่อีนีเรื่องเสื้อผ้า ทำไม ตรูซื้อมาอะ ก็ใช้เงินเหมือนกันนี่ เออ ให้ยืมเองเพราะมีน้ำใจเอง เสนอเอง แล้วจะช่วยคืนให้เองได้ไหมว่ะ เอาเถอะจะทวงต่อไปเท่าที่ทำได้ 

ไปอ่านกรณีลอกๆมาหลายเรื่องทั้งเรื่องลอกนิยาย ลอกฟิค บลาๆๆ รวมกับที่เจอเอง พออ่านจบก็มีคำพูดคำหนึ่งขึ้นมาในหัว...

ไปตายซะ!

กร้ากกก สั้นได้อารมณ์ แต่ถ้าคำนั้นแรงไปก็ขอคำนี้ ถ้าขอโทษแล้วจบก็ไม่ต้องมีตำรวจแล้วโว้ย!!! ยิ่งพวกไม่ขอโทษหรือดิ้นจนไตถลอกสีข้างแหกจนไม่มีทางหนีค่อยขอโทษ พวกนี้ปวดตับไปถึงติ่งเนื้อพิทาทูรี่เลยจริงๆ

คนลอก คนอ่านที่เข้าข้าง จะยกคำอ้างอะไรมาก็ตามแต่สิ่งที่คุณทำอยู่นะมันผิดไหม ถามตรงๆหน้ากันแมนๆหญิงๆเลยว่าไอ้ที่ทำไปนะ ไปยืนแอ่นอกบอกทุกคนเลยปะว่า ฉันลอกเขา ฉันถูกต้อง ถ้าเห็ดสดตัวไหนมาชื่นชมนี่ขอเอากระถางธูปศาลเจ้าพ่อเสือเคาะหัวมันหนึ่งทีเถอะแค่ทีเดียวเท่านั้น แต่มันจะมีชีวิตต่อไหมอันนี้ไม่ขอรับรู้ ฮ่า!

ส่วนใหญ่พวกเข้าข้าง มันก็เป็นพวกที่ไม่ได้โดนกับตัวเองเลยพูดได้ แต่พอโดนทีจะกลับลำมาเป็นพวกเดียวกับคนโดนลอกทันทีเลย เหอ เหอ แล้วพวกลอกก็จะชอบเล่นเป็นคนดี อันนี้สังเกตมาหลายเรื่องแล้ว

พอโดนจับได้จะมีสองแบบ

เถียงหัวชนฝา ยืนยันว่ายังไงหนูก็ไม่ได้ทำ

กับ 

ออกมาอธิบายอย่างนางเอก ทำตัวเป็นคนที่ถูกกระทำ หนูไม่ได้ลอก แค่แรงบันดาลใจ(ชนิดที่แมร่งเกือบทุกบรรทัด โคตรบันดลใจ) ขอตัวไปหลบหลีหนีหน้าจิบน้ำส้มแก้ช้ำใจสักพัก

อันแรกมันยังสนุกตรงที่ยังกล้าหน่อย แต่อันหลังเนี่ยสิ น่าจับมาขึงพืดเอาน้ำผึ้งทาตัวแล้วให้มดรุมกัดจริงๆ จะให้หวานไปถึงรูขุมขนเลย ทีนี่ก็จะมีพวกแฟนๆที่สงสารเข้ามารุมเห็นใจประนามหยามเหยียดคนที่มาว่าลอกงานทั้งที่เนื้อความอธิบายนั้นมันไม่มีเนื้อสักนิด มีแต่น้ำท่วมยิ่งกว่าเขื่อนแตก ขนาดเศษผักบุ้งตรูยังไม่เจอ ไอ้หอยขมเอ้ย!

พวกนี้มันอะนะ แต่เท่าที่สังเกตมาหลายคดีรวมทั้งของเราเอง(ถ้าไว้มีอารมณ์จะมาเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังเหอ เหอ) คนพวกนี้จะได้แค่ในโลกอินเตอร์เนทเท่านั้น เก่งแค่ในนั้น ในกล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ในบอร์ด ที่สุดท้ายก็จมลงไปทั้งอย่างนั้น ไม่เห็นเคยได้ดีอะไรในชีวิตจริงเลย แถมถ้าเรื่องที่เกิดขึ้นไปถูกที่ทำงานรู้หรือโรงเรียนรู้ ก็จบเหมือนกัน มีความสุขไหมนั่นล่ะ เหมือนรอวันที่จะกรรมจะตามทันตลอดเวลา

ตอนนี้เลือดบ้ายิ่งเยอะอยู่ด้วย ไอ้พีอยากจะหาเรื่องกับพวกนางเอกพระเอกเหล่านี้จริงๆ(อ้าวอีนี่อยากงานเข้าซะงั้น)

ไปปั่นนิยายที่ไม่ค่อยมีคนอ่านในเนทของเราต่อไปดีกว่า (ใช่สิ งานตรูมันก็แค่วางขายในร้านอย่างเดียว ไม่ค่อยมีคนอ่านในเนท)

 

    

 

มาแปะๆๆๆ พักนี้ใช้โหมดมักง่าย สาดรูปแหลกลานนนน เอิ้วๆๆๆ อย่างเยอะแปะจนเหนื่อย เอิ้ก

 

ครั้งที่แล้วเราลงโคตรนานนนคุงไป มาครั้งนี้เรามาเริ่มประเดิมด้วย....ผงซักฟอกบลีชกันดีกว่า เอิ้กๆๆ แต่ต่างกับโคตรนานคุงตรงที่งานนี้จัดแบบละครเพลง จึงไม่ได้มีการฉายเป็นหนังแต่อย่างใด ใครอยากดูก็เปิดยูตุ๊บเอาได้นะเจ้า พิมพ์คำว่า Bleach rock musical หรือ Bleach live action แล้วโหลดตามสะดวก..ขอบอกว่า...คุ้มค่า ฮิ้วๆๆ หรือจะเปิดไปดูรายละเอียดของเขาได้ที่ http://pierrot.jp/title/bleach/rmb/blog/ แต่มันยุ่นล้วนๆ อาจจะลำบากสักหน่อยฮับ 

 

ภาพแรก

 

ภาพสอง

 

ภาพที่ทำพิเศษในงานนี้

 

โฮกกกก เหมือนอย่างเทพ เต้ยจริงๆจอร์จ โอ้วววว วู้ ว้าวว เคี้ยกๆๆๆ(???)

 

 

 

 

อืม...อย่างเหมือน......แต่.............ทำไมเร็นจิจังของฉานนน มันถึงหน้าอ้วนอย่างเนี้ยยยยย ท่านงินก็...อืมดูดุแทนเจ้าเล่ห์แหะ

 

ขอบอกว่าเล่นกันได้ดีมากๆชนิดดูแล้วใช่เลย อลังการงานสร้าง แต่ละคนเล่นได้สุดๆ ดูแล้วกรี๊ดกร๊าดไม่เลิกรา (แม้ท่านเร็นจะดูแปลกในภาพ แต่พอเล่นแล้วก็รู้สึกว่าใช่เลยเจ้าค่า ท่านเร็นจิ๊ .><.)

ตอนแรกทำเน้นพรรคพวกชุดแรก ต่อมาทำภาคไอเซ็นในโซลโซไซตี้ ฉะนั้นในชุดสองเลยมีผู้เล่นเพิ่มขึ้น คือเหล่าอาเฮียยมฑูตนั่นเอง มีครบทุกหัวหน้าหน่วย รองหัวหน้า แม้แต่หนุ่มจืดๆหงิมๆอย่างฮานะทาโร่ก็มา ฮา แต่ละคนน่ารักน่าฟัด โฮกกก แอบชอบมุกที่อาเฮียไอเซ็นแกล้งรองของงิน(ขอโทษที่จำชื่อบ่ได้ เพราะไม่ใช่หนุ่มในสังกัด ก้ากกก)  

ในนั้นสองหนุ่มยมฑูตจะเดินคุยกันแล้วอยู่ๆเฮียแกก็ส่งเสียงเรียกแล้วเล่นโผล่มาจากใต้พื้นซะงั้น ปกติเฮียไอจะไม่ได้โผล่มาในฉากนี้ แต่คุณท่านแกล้งเขาเฉยเลยแบบไม่มีเตี้ยมกับนักแสดง เพราะเห็นเลยว่าคนแสดงหน้าเหวอมากกกก อยู่ในคลิปเบื้องหลังมั้ง จำไม่ค่อยได้แล้ว แฮ่ คลิปเบื้องหลังฮากระจายกันเต็มไปหมด เห็นความรั่วของนักแสดงชนิดว่า อย่างฮา อืม โซลโซไซตี้มันเป็นแหล่งรวมดาวตลกสินะ ก้ากกก!!

 

 

โฮกกกก อย่างงามมมม ไม่จบ ปล่อยอีก โฮกกกกก

 

 

....เพิ่งสังเกต อ้า ไม่มีปู่นี่นา...ตอนดูคลิปก็ไม่ได้มองเลยวุ้ย มัวแต่กรี๊ดกร๊าดหนุ่มๆ ก้ากกกก จะหาคนแก่มาให้เหมือนก็คงจะยากหน่อยเน้อ เพราะงานนี้ทั้งร้องเพลง เต้น เล่นละคร ครบสูตร(ถ้าตามลิงค์ไปจะได้เห็นเบื้องหลังจากฝึกที่โอ้โฮเฮะ ซ้อมกันสุดๆ แม้จะมีรั่วเป็นพักๆก็ตาม ฮา) 

 

      .....พี่เบีย...ท่ามันเท่แต่ดู...แอบฮาอะเพ่ ก้ากก

  

 รั่วจริงๆด้วย ก้ากกกกกก

 

  นะ น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก (เหมือนริคุอย่างแรง อั้งง=//=)

  [=.,=]

 

 

เย้ยย !!!=[]="

 

  

แอ๊บแบ๊ว โคตรๆๆ ถ้ายิ้มแบบนี้แต่แรกไม่ต้องเปลืองแรงแล้ว เฮียไอเซ็น วู้ๆๆ

 ขบวนการแอ๊บแบ๊ว ก้ากก

  

 

 

     

อย่างเหมือนนนนนนนนน =[]=" น่าเสียดายไม่มียาจิรุจัง

 

      

 

 

 

 

                                      

 

                                    

 

                                    

 

                                    

 

สู้ตาย!!

                                    

 

 

ไหนๆก็ไหนๆลงรูปของเรื่องอื่นบ้าง เล็กๆน้อยๆ

......เหมือนโว้ยยยย!!! น่ากลัวอีกต่างหาก แต่งี้แหละสมกับเป็นจอมราชาปีศาจ(ที่แม้จะมาหันมาเอาดีทางด้านเลี้ยงเด็กก็ตาม เคี้ยกก) ไม่รู้ว่ามาจากหนังที่มีข่าวแว่วๆว่าจะทำฉายหรือเปล่า(ข่าวลือมาสามสิบปีแล้วมั้งเฮีย)

บ้านพักอลเวง อันนี้เห็นว่าทำเป็นหนังหรือละครไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่เขียนมาตั้งนานนมเพิ่งจะทำฉายเรอะ!

 

 

 

อันนี้...เปิดลิ้งค์ไปเรื่อยๆเจอเข้าก็ถูกใจมากกก คิดว่าน่าจะทำกันเองมากกว่า (สังเกตจากรองเท้าส้นตึกของมิคามิคุงคนแต่งน่าจะเป็นผู้หญิง) เข้าใจทำได้งามจริงๆ ขอคาระวะผู้สร้างมา ณ ที่นี้ด้วย สาธุ?

 

!!!~~~~\[=[]=]/~~~~!!! สมุดปกดำ เรื่องที่ยังคงความคลาสสิคไปตลอดกาล เป็นตูนที่ตัวอักษรเยอะมั่กๆและไม่สามารถปล่อยเบลอไปสักหน้าได้ (ดูออกไหมว่าคนสุดท้ายนะคือมิคามิ เราดูสักพักถึงได้สติ เอิ้กๆๆ) 

________________________

ภาพเยอะจิ๊บ แค่เลือกภาพก็เกือบตายแล้ว อ้อก ละครเพลงนี้จัดมาตั้งแต่ปีที่แล้ว ตอนนี้ไม่แน่ใจว่ายังจะเล่นอยู่อีกหรือเปล่า

งานหน้าคุ้ยภาพคอสดีกว่า ฮิ้วๆ [ /=w=]/~~ ขอบคุณกูเกิ้ลแหล่งเสริจสุดเจ๋ง เว็บอื่นๆที่ข้าพเจ้าลิงค์ไปพบไปเจอด้วยนะเจ้าคะ

 

edit @ 7 Dec 2007 02:44:33 by pdi-pdy

 

สาดเลย สาดเลยสาด สาดเลยสาดเลยสาดเอี้ยๆ..อ้าว ไม่ใช่ซะงั้น 

สาดรูปจ้า....สำหรับแฟนๆโคนัน....หนังภาคคนแสดงจริงชุดสองที่มีทั้งโคนันจิ๋ว ไอจังจิ๋ว เชอรี่ตอนโตและ...ท่านยิน!!!! ในที่สุดก็มาแล้วสินะ กรี๊ดดดดดด อนึ่งว่าความหล่อแนวโรคจิตของท่านยินอาจจะหาคนเทียบเท่าไม่ได้ ฉะนั้นใครมาแสดงตรูก็ขอแค่อย่าหน้าเหียกเกินไปก็แล้วกัน  

 

ฉะนั้นก่อนเลื่อนลงไปดู..กรุณาทำใจ สูดลมหายใจลึกๆๆๆๆๆๆ แล้ว..

 

 

 

เนี่ยเรอะไอ้เด็กแว่น~~~~!!!!* ล้มโต๊ะ*L[*[]*L] กร้ากกก ฟิลลิ่งเราในตอนแรก

 

                       

 

เอาเถอะๆๆ ช่างเถอะๆๆๆๆ ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร อิชิมารุเข้าสิงในบัดดล

                        

 

ไอจางงงง น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก อยากลักพาตัวกลับบ้านเฟร้ยยย ซร้วบ

 

แล้วต่อจากนี้..จะเป็นการเปิดเผยตัวของ..เชอรี่กับยิน ตึกๆๆๆๆ

 

ผ่าง!!!!

                             

 

ไม่ คุณไม่ได้ตาฝาด ขยายชัดๆ ซูมก้นจะๆ เชอรี่ ยิน

 

                  

 

เชอรี่นะอย่างงามแต้ๆๆ แต่..ท่านยิน..OTL  !!!! 

 

                       

 

OTL.......

 

เน้นย้ำอีกรอบด้วยรูปประกบคู่กับอาจารย์เอง......ช่างเถอะๆๆ ยังไงเราก็ยังรักนายนะท่านยินขา [TTWTT]/~~~

 

           

 

 

แล้วทำไม............ไม่มีฮัตโตริของอะฮั้นนนนนนนนนนนนนนนนน บ้างงงงงง จอมโจรคิด อาคาอิชูอิจิจางงง ...ดิ้นๆๆๆๆ อยากเห็นเฟร้ย โฮกกกกกกกกก สติแตกไปเรียบร้อย

ขอขอบคุณโรงน้ำชาแหล่งเอื้อฟื้อข้อมูล สุดคูล สำหรับคนบ้าโคตรนาน เอ้ย โคนันมา ณ ที่นี้  m(_ _)m Love U na CHU CHU!! >3< XXX

http://www.cjrteashop.net/teashop/index.php?topic=256.0;all 

ลิงค์ไปดูคลิปสัมภาษณ์ตัวละครได้ตามสบาย พร้อมเบื้องหลังอีกเล็กๆน้อยๆ..แต่..ท่านยินช่างสุภาพจริงๆๆ โฮกกกก

 

ไปล่ะ บายบี ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น!! [O-O*]

 

Hello every Body!!

 

ตอนแรกบลอคนี้กะจะไว้ปล่อยฟิค ภาพ นิยายอะไรจิปาถะ แต่จะเริ่มกลายเป็นไดอารี่ระบายความคิดเสียแล้วกระมังเนี่ย

 

ไม่ได้อยู่ในช่วงเฟลในตอนนี้ แต่แค่เคยผ่านมันมามากต่อมากเท่านั้นเอง มากจนไม่คิดว่าตัวเองนั้นรอดมันมาได้ยังไง เราเชื่อว่าทุกคนในหนึ่งช่วงชีวิตจะต้องเป็นมันเช่นกัน อาการจิตตก อยากทำร้ายตัวเอง ทำร้ายคนรอบข้าง เซื่องซึม หดหู่ รู้สึกว่าทำอะไรก็ไม่ได้ดีเลยสักอย่าง ไม่มีค่า เหนื่อยต่อการลืมตาในแต่ละวัน ไม่อยากหัวเราะ เบื่อไม่อยากพบเจอใคร บลาๆๆ แต่ในใจลึกๆก็แค่ต้องการให้ใครมากอดแล้วบอกว่า เรานะทำดีที่สุดแล้ว เก่งมาก พยายามได้ดีมาก

 

แค่นี้และ คือการยาที่อยากได้ของคนที่เป็น แต่คนไข้ไม่ยอมสั่งยาตัวนั้นออกมา ไม่ยอมบอกว่าหมอว่ายาตัวนี้และค่าที่หนูต้องการ

 

เรานะ ณ ตอนนี้ผ่านเรื่องราวมามากมายแค่ไหนนั้น สำหรับบางคนอาจจะบอกว่าไม่มาก แต่กลับอีกไม่กี่คนอาจจะบอกว่ามากจัง แต่กับตัวเรานั้นมันคือสิ่งที่ผ่านมาหลายอย่าง แต่สิ่งสุดท้ายที่จะยังอยู่กับเราคือความคิดที่จะเติบโตขึ้นไปอีก แล้วเมื่อเวลาที่เราข้ามผ่านปัญหาเหล่านั้นได้ แล้วมองย้อนกลับไปก็จะเห็นเจ้าหลุมบ่อดงหนามที่ไม่น่าเชื่อว่าข้ามมาพ้นอยู่ข้างหลัง และพอมองไปข้างหน้าเมื่อเจอปัญหาใหม่ก็อดคิดไม่ได้ว่า เราเคยผ่านมาได้แล้วนี่นา ก็น่าจะข้ามมันพ้นอีกได้แน่

 

คนตายนะมันก็แค่คนขี้แพ้ที่หนีความเป็นจริง ขี้ขลาด ขี้กลัว ดีแต่โทษคนอื่น ปากว่าไม่ได้พูดแบบนั้นแต่ในใจลึกก็แค่ต้องการให้คนรัก ยอมรับและสนใจ จริงไหมล่ะ คนตายก็แค่ถูกโยนความสงสารชั่วคราวให้ ความเสียใจอีกนิดหน่อย สนใจ พูดเสียดาย บลาๆๆๆ แต่ก็แค่นั้น โลกไม่มีวันเปลี่ยนเพราะแค่เราตายไป นอกจากว่าเราจะเป็นคนที่ยิ่งใหญ่จนกระทบอะไรมากมาย

 

พรุ่งนี้โลกก็ยังคงเหมือนเดิม สงคราม ปัญหาการเมือง ประท้วง รถติด เพื่อนให้ห้อง เด็กเกิดใหม่ พระอาทิตย์ขึ้นและลง ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง อย่าเห็นแก่ตัวแล้วโทษคนอื่น ถ้าอยากให้ใครรักก็บอกเขาไปสิ ก็แค่นั้นเองนะ

 

เราเชื่อว่าทุกการกระทำย่อมมีเหตุและผล ทุกความคิดย่อมมีสาเหตุหรือแรงจูงใจ แต่ก็แค่ตัวของเราจะยอมรับมันได้ไหมก็เท่านั้น ยอมรับความเป็นจริงที่ว่าเราอ่อนแอ เราต้องการการสนใจ เราต้องการความรัก เราไม่ใช่คนเก่งเหมือนคนอื่น เราก็แค่คนขี้ขลาด ...เราก็แค่มนุษย์คนหนึ่ง

 

ทุกคนบนโลกไม่มีใครเกิดมาแล้วเก่งแต่กำเนิด บางคนอาจอัจฉริยะแต่ก็พบข้อเสียของตัวเอง อย่าคิดว่าฉันเป็นคนที่น่าสงสารที่สุด แต่ก็อาจจะใช่นะ คนที่ไม่รักแม้แต่ตัวเองคงจะน่าสงสารที่สุดจริงๆ ลองยิ้มรับกับชีวิตมากขึ้นกว่าเมื่อก่อน ใช้เวลามองหาความสุขมากขึ้น ยอมรับในตัวเองมากขึ้น เวลาไหว้พระก็เพื่อคนอื่นมากขึ้น เปิดใจกับคนรอบข้างมากขึ้น ทำอะไรๆมากขึ้น อาจจะได้อะไรๆกลับมามากขึ้นก็ได้

 

อย่าต้องการให้คนมารักโดยที่ตัวเองนั้นไม่ได้บอกรักเขาก่อนเลยสักนิด ไม่เคยแสดงออกมาให้รู้เลยสักหน คิดอยู่ในใจ แต่เรียกร้องให้เขารักตอบ มันไม่เห็นแก่ตัวหน่อยเหรอ?

 

เคยต้องใช้ชีวิตที่ไม่สามารถหนีไปไหนพ้นไหม เคยต้องร้องไห้เพราะความสติแตกของตัวเองไหม เคยพร่ำบอกด่าว่าตัวเองไม่น่าเกิดมาบ้างไหม เคยที่ทำร้ายตัวเองจนเลือดออกหรือพุ่งกระโดดออกนอกหน้าต่างมาแล้วบ้างไหม เคยที่จะทำทุกอย่างอย่างคนสิ้นหวังบ้างไหม เคยดิ้นรนต่อสู้ชีวิตในที่ๆไม่ใช่บ้านเกิดเรือนนอนเพื่อหาเงินมาใช้จ่ายในแต่ละวันบ้างไหม เคยคิดถึงอนาคตตัวเองแค่อาทิตย์ต่ออาทิตย์แล้วสมเพชตัวเองไหม เคยที่อยากกลับบ้านแต่กลับไม่ได้ อยากหนีทุกอย่างแต่ทำไม่ได้ อยากจะตายแต่ก็ตายไม่ได้ เคยแม้จะมีชีวิตก็ยังมองหาอนาคตต่อไปไม่ได้ไหม

 

แล้ว.....

 

เคยรู้สึกว่าชีวิตนี้สนุกบ้างไหม

 

เคยมาหมดแล้ว เคยมามากกว่านั้นด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้ ก็คิดว่าทำไมเราไม่รู้จักจดจำความสุขแทนทีจะมานั่งสะสมความทุกข์ล่ะ มันไม่สามารถเอาไปแลกตั๋วเครื่องบินกรุงเทพ อเมริกา หรือใช้เป็นส่วนลดเวลาซื้อของได้หรอกนะ

 

ทุกวันนี้เราเองก็พูดได้ไม่เต็มปากว่ามีความสุขสุดๆๆๆๆ แต่พูดได้ว่ามีความสุขกว่าเมื่อก่อน ได้ใช้ชีวิตที่สนุกกว่า ได้พบเจอเรื่องดีๆกว่า ได้กินอาหารอร่อยๆกว่า ได้รู้จักเพื่อนๆมากกว่า ได้อะไรอีกเยอะแยะในการที่จะมีชีวิตต่อไป เราเชื่อในชาติหน้าแต่เราไม่เชื่อว่าทุกคนจะจำมันได้ มันก็เหมือนที่ทุกวันนี้เราไม่สามารถจดจำชาติที่ผ่านมาได้ แล้วนับประสาอะไรกับชาติหน้าหรือชาติต่อๆไป ฉะนั้นไม่ต้องคิดว่าไว้ชาติหน้าค่อยทำนั่นทำนี่ แค่จะไปเที่ยวที่ไหนสักแห่งแล้วคิดว่าไว้ปีหน้าค่อยไป ยังทำสำเร็จแล้วหรือเปล่า

 

ใช้ชีวิตให้คุ้มโดยที่ไม่ทำให้คนที่เรารักเดือดร้อนก็พอแล้ว ถ้าเวลาที่เฟลก็หาเพื่อนสักคนมาอยู่ข้างๆหรือถ้าไม่มีคนระบายก็มาบ่นที่เราได้เสมอ ไม่ต้องห่วงมาร้องไห้บนอกเจ้มา ฮา ล้มแล้วลุกมันสนุกกว่าการล้มแล้วนอนนิ่งอีกเยอะ คนบนโลกมีตั้งล้านล้านล้านคน มันไม่ใช่แค่เราคนเดียวที่จะต้องมีชีวิตโคตรซวย โคตรเศร้า โคตรของโคตรของโคตรนี่  ไม่สิ เอาแค่โคตรเดียว โคตรมีความสุขเลยยยยย Q[>w<Q]!!!!!

 

มนุษย์นะก็แค่สิ่งมีชีวิตที่ขี้เหงา ใจน้อย คิดมาก โลเล และอีกมากมาย แต่ก็สุดท้าย ชอบทีจะอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม ไม่ชอบอยู่คนเดียว ใครที่บอกว่าชอบคนเดียวนะ เคยที่จะแอบเหงาบ้างไหมล่ะ ยอมรับความรู้สึกจริงๆของตัวเองด้วยนะ อย่าโกหกตัวเองเด็ดขาดนา

 

เริ่มมั่วแล้วมั้ง ก็แค่อยากบอกกับทุกคนว่า Don't Give UP แล้วทุกอย่างจะดีขึ้นเอง ไม่งั้นก็มาคุยกับเราสิ ฮ่า

 

ปล. ต้องมาเขียนใหม่หลังจากอัพแค่ไม่นาน มันหายไปเหลือไม่กี่บรรทัด อุแง้งง T[]T ไม่รุ้ว่าทำไม ช่างเถอะๆ แม้ฟิลลิ่งจะเปลี่ยนแต่ความตั้งใจไม่เปลี่ยนนี่นา ฮ่า เอาเป็นว่า ยิ้มเข้าไว้นะ ถ้าอยากให้ใครกอดก็มาสิ จะไปกอดให้เอง ฮ่า (นี่แอบบอกความแก่ของตัวเองหรือเปล่าเนี่ย ฮ่า)

 

 

 

เล่นเพลงกลางลมหนาวของลอนดอนเพื่อรับบริจาคเงินลงถังสีชมพูที่ปิดฝาสนิทแบบมีแค่ช่องใส่ตังค์เท่านั้น เวลาเจอคนกลุ่มแบบนี้ทีไรอดยิ้มไม่ได้ทุกครั้ง >w< 

edit @ 27 Nov 2007 00:06:50 by pdi-pdy

edit @ 27 Nov 2007 00:12:08 by pdi-pdy

 

มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย.....หน้าเม้นท์หายไปไหน........--w--" โง่ได้อีกเรา ใครพอรู้ว่ากู้กลับอย่างไงบอกทีเน้อ ในไดอันล่าเนี่ยๆ (สม)บัดซบจริงๆ กร้ากกก มุขปู่ใช้ได้

 

.....แก้ได้แล้ว...ด้วยความโง่ที่เพิ่งจะฉลาดดดด ก้ากกก ฉันมันช่าง... เหอ เหอ เหอ บัดซบได้อีก ครั่กๆๆๆ

 

edit @ 27 Nov 2007 22:49:48 by pdi-pdy

 

วันนี้แล้วสินะ...อืมๆๆ เฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ อัพเพราะกำลังรอเพียงอย่างเดียว

 

หลังจากหายสติแตกไปพักใหญ่ ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร เราจะไม่โกรธเคืองใครอีกแล้ว ไม่คลั่ง ไม่โวยวาย ยิ้มรับอย่างเดียวเท่านั้น

 

แต่ขอแค่...อย่าถึงกับต้องทำให้ร้องไห้กันเลยนะ(ซึ่งคงจะมีเจ้มาโมร้องแน่ๆ งานนี้คู่ฮิรุมาโมเตรียมรอ)

 

อ่านบูมเล่มล่าสุด...ริคุๆๆๆๆ น่ารักได้อีกกกกกกกกก ชอบที่ริคุพูดมากๆ ทำให้ความคิดเราที่ยึดติดกับเนื้อเรื่องผูกติดกับอารมณ์มันแบบว่า เออ วุ้ย จริงวะ..อะไรแบบนั้น อารมณ์ของเราในตอนแรกก็เหมือนพวกเซนะมอนตะ แต่ริคุซึ่งเป็นทีมที่โดน คนที่เจ็บ พวกที่แพ้ กลับออกมาบอกแบบนี้ สุดยอด เหมือนถูกสอนไปด้วยคน ขอบคุณคร้าบบ

 

(แต่นายขับมอเตอร์ไซค์ได้แล้วเรอะ อายุแค่เท่าไรเองยะ แต่นิสัย..นายก็โตกว่าคนอื่นจริงๆนะแล สมาชิกกินข้าวมากกว่ากินหญ้านี่จะดูมีความสามารถดีนะ ก้ากกกกกก)

 

นั่นสินะ ต่อจากนี้ก็จะรอต่อไป จะไม่โวยวายต่อว่า แต่จะสนับสนุนส่งแรงใจเชียร์ต่อเดมอน ไม่ว่าพวกนายจะเป็นเช่นไร ฉันก็ยังจะร่วมใจไปด้วยกัน เดมอน พี่โย สู้ๆนะคะ

 

กลิ้งไปรอต่อปายยยยย

 

อัพเพื่อแอบสครีมริคุเต็มที่ อั้งงงงง [.>w<.]q

 

 

 

โชตะ จงเจริญญญญญญ !